بود، فرستاد و او را دعوت به جهاد كرد. «١»
٣- دو نفر به نام‌هاى عبدةبن‌كثير و حسن‌بن‌سعد را، كه مردانى دانشمند و فقيه بودند، به سوى نواحى خراسان اعزام نمود. «٢»
٤- عثمان‌بن‌عمير ابويقظان، از فقها و محدّثان، نيز از جمله دعات زيد عليه السلام بود. «٣»
شخصيّت‌هاى معروفى از علما و فقها و محدّثان و رؤساى قبايل به نهضت زيد عليه السلام پيوستند كه اسامى جمعى از آنان در مقاتل الطّالبيين آمده است؛ «٤» از جمله، ابوحنيفه- پيشواى بزرگ اهل سنّت- كه در عراق مى‌زيست، نسبت به قيام زيد اظهار وفادارى و مساعدت نمود. «٥»
از برنامه قيام زيد عليه السلام معلوم مى‌شود كه هدف او در قيامش، تشكيل يك نيروى عظيم و ارتشى قوى از تمام ملل اسلامى آن روز بوده است تا بتواند در مقابل ارتش عظيم شام مقاومت كند. هدف وى از اين بسيج عمومى، ايجاد وحدت سياسى و قدرتى واحد از همه مظلومان و مسلمانان عصر خويش بود. در تاريخ مى‌بينيم كه زيد عليه السلام حتّى با كسانى كه در مسائل اعتقادى و مذهبى با او همراه نبودند، در زمينه قيام، ارتباط و هماهنگى ايجاد كرده است.
علّامه شهيد، قاضى نوراللّه تسترى، در كتاب با ارزنده «احقاق الحق» نوشته است: «... او به هر راهى كه ممكن بود، مى‌خواست مردم مسلمان‌