بصره نزد پدرش رساندند. «١»
البتّه نمى‌توان گفت تمام آنچه مختار و نيروهايش انجام دادند دقيقاً منطبق با موازين شرع و اعتقادات شيعه بوده است، امّا آنچه مختار نسبت به عاملان فاجعه كربلا انجام داد، واكنش قهرى دستگاه آفرينش با ستمگران، اجابت نفرين دل‌هاى سوخته خاندان ستم‌ديده پيامبر صلى الله عليه و آله و غليان طبيعى احساسات در جامعه مسلمانان بود.
توفيق اعلم، دانشمند معاصر، درباره انتقام مختار مى‌گويد: تنها برخورد قاطع و خون‌بارى كه در تاريخ از ملامت مصون مانده و عذر آن پذيرفته شده همين كار عادلانه مختار است. «٢»
استاد سيد جعفر شهيدى نيز در اين باب مى‌گويد:
... از نو قتلگاه، بلكه قتلگاه‌هاى ديگرى به راه افتاده، امّا اين بار قربانيان آن پاكان و عزيزان خدا نبودند، دژخيم‌هايى بودند كه دست‌هايشان تا مرفق، در خون آزادگان رنگين شده بود.
امروز وقتى ما داستان كشتار مختار، پسر ابى عبيده ثقفى، را مى‌خوانيم، اگر سرى به كتاب‌هاى حقوقى زده باشيم، ممكن است چنان انتقامى را تا حدّى خشن بدانيم و بگوييم: چرا چنان كردند؟
يكى را چون گوسفند سر بريدند و يكى را شكم پاره كردند و ديگرى كه تيرى به فرزندى از فرزندان حسين عليه السلام افكنده و آن جوان دست را سپر ساخته و تير دست و پيشانى او را شكافته بود، همان كيفر دادند، ديگرى را در ديگ روغن جوشان افكندند و دست و پاى آن‌