لشكر مصعب دارالاماره را به محاصره درآورد و مراكز حساس شهر را گرفت. تنها نقطه اصلى، دارالاماره بود. آذوقه ياران مختار رو به اتمام بود. اطراف مسجد و بازار و قصر در محاصره نيروهاى مهلب و مصعب بود. مختار ماندن در دارالاماره را چاره‌ساز نديد. بنابراين، با جمعى از ياران جان بر كف، از قصر خارج گرديد و وارد جنگ شدند. امّا همه كسانى كه در دارالاماره بودند، بيرون نيامدند و هر چه مختار به آنان اصرار كرد كه فريب پسر زبير را نخورند اگر تسليم شوند با ذلّت كشته خواهند شد، آنان به اميد چند روز زندگى ذلّت‌بار، فرمان مختار را نپذيرفتند و مختار، اين پير شجاع، و جمعى از يارانش خود را به قلب دشمن زدند و مردانه جنگيدند.
مختار و قريب پنجاه نفر از خاندان و يارانش با روحيّه شهادت‌طلبانه جنگيدند. او از قبل خود را مهيّا كرده بود و پيش از خروج از قصر، غسل نموده و بدن خود را معطر ساخته و حنوط كرده بود. مختار به دشمن حمله برد. تاريخ مى‌نويسد: مختار و ياران اندكش مردانه جنگيدند.
سرانجام، مختار به همراه يارانش، چهاردهم ماه رمضان ٦٧ ه. ق. در سنّ شصت و هفت سالگى به شهادت رسيد. «١»
و بدين‌سان، حماسه مختار پس از گذشت يك سال و نيم حكومت عادلانه و انتقام‌گرفتن از خون شهداى كربلا پايان يافت و نام مختار چون گوهرى درخشان، بر تارك تاريخ مبارزات حق‌طلبانه و مظلومانه شيعه ثبت شد. روحش شاد و يادش گرامى باد.