پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٤

درود فرستاد و بر عهد خود تأكيد كرد. «١»
او با شجاعتى كم‌نظير، ياران را فرماندهى مى‌كرد و مرتب به دشمن حمله ور مى‌شد. چندين بار صفوف آنان را در هم شكست، امّا تعداد اندك ياران و كثرت دشمنان اجازه پيروزى كامل را به او نداد با وجود اين، ضربات مهلكى بر دشمن وارد كرد و او نيز همچون سليمان به شهادت رسيد.
عبداللَّه‌بن‌سعد پرچم افتاده مسيّب را به دست گرفت و به جنگ ادامه داد. لشكريان را فرماندهى كرد و بر روان دو سردار بزرگ و شهيد (سليمان و مسيّب) درود فرستاد و اين آيه را خواند: «... و مِنْهُمْ مَنْ قَضى‌ نَحْبَهُ، و مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِر وَ ما بَدَّلوُا تَبْديلًا.» (... بعضى رفتند و بعضى منتظرند، ولى از عهد و تصميم خود برنگشتند.)
در همين حال، سه سوار از شيعيان مدائن سررسيدند و گفتند: به زودى، سعدبن حذيفه رهبر شيعيان مدائن، و مثنى بن مخربه، رهبر شيعيان بصره، با سيصد مرد جنگى به كمك شما خواهند آمد.
شيعيان خرسند شدند. عبداللَّه گفت: «بلى، اگر به موقع مى‌رسيدند». آن سه تن از ديدن اجساد شهدا و كشته‌شدگان سخت متأثّر شدند وخود به همراه شيعيان وارد نبرد گرديدند.
در اين نبرد، عبداللَّه‌بن‌سعد نيز به شهادت رسيد. قاتل او برادرزاده ربيعةبن‌مخارق بود. خالدبن‌سعد، برادر عبداللَّه‌بن‌سعد، به قاتل برادر خود حمله برد و با او گلاويز شد. امّا يارانش وى را كه به شدّت مجروح شده بود از دست خالد نجات دادند و خالد را به شهادت رساندند. «٢»