پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٧٠

«تُبايِعوُ نى عَ لى كِتابِ اللَّه وَسُنَّةِ نَبِيّهِ وَ الطَّلَبِ بِدِماءِ أَهْلِ الْبَيْتِ وَ جِهادِ ا لُمح لّ ين؟» (يعنى: بيعت مى‌كنيد با من بر اساس عمل به كتاب‌خدا و سنّت پيامبرش و خون‌خواهى خاندان پيامبر و جهاد با كسانى كه ريختن خون امام‌حسين عليه السلام را حلال دانستند؟) اگر آنان مى‌گفتند «نعم»، با آنان بيعت مى‌كرد بدين سان، مردم با او بيعت نمودند. «١»
جاسوسان مختار مخفيگاه ابن‌مطيع، استاندار فرارى ابن‌زبير، را به مختار گزارش دادند و او با بزرگوارى، وى را بخشيد ومبلغ يكصدهزار درهم خرجى راه به او داد و او را روانه حجاز كرد. «٢» سپس مختار خزانه بيت المال را گشود و تمامى موجودى آن را، كه قريب نُه ميليون دينار بود، بين مجاهدان تقسيم كرد. «٣»
تاريخ، شهادت مى‌دهد كه مختار پس از پيروزى با كمال خضوع، با مردم به ويژه نسبت به ضعفاء ومحرومين جامعه، خوش‌رفتارى مى‌كرد، امّا به قاتلين امام‌حسين عليه السلام و مسببّان فاجعه كربلا كمترين امتيازى نداد واز آنان متنفّر بود. او مردم را به خوبى پذيرفت و آنان را به عدالت و حسن سيره اميدوار ساخت. در روزهاى اول، جمعى از اشراف كوفه، كه از مسببّان فاجعه كربلا بودند، فرصت‌طلبانه دور مختار را گرفته بودند، بعضى از ياران مختار تعجّب كردند و به او گفتند: با اين‌ها چه مى‌كند؟ مختار در جواب، اين آيه را خواند: «انَّا مِنَ ا لم- جْرم ين مُنْتَقِمُونَ» «٤»
(يعنى: ما از تبه‌كاران انتقام خواهيم گرفت.) آن‌گاه خيال همه راحت شد. «٥»