لشكركشى به كوفه دارد. پس چه بهتر كه گروهى به سراغ او روند وجنگ را دور از كوفه انجام دهند. اين بهتر از آن است كه در كوفه آشوب و درگيرى پيش بيايد؛ چون اگر در كوفه با هم درگير شويد خسته و ناتوان خواهيد شد و ابن‌زياد به راحتى، بر شما چيره خواهد گشت. اى مردم كوفه، بدانيد ابن‌زياد و پدر او بدترين خلق خدا در دشمنى وستيز با شمايند. آن‌ها مدّت هفت سال بر شما حكومت كردند. و مردم شريف و پرهيزكار و ديندار شما را كشتند. او ناكسى است كه كسى را كشته كه امروز به خون‌خواهى او قيام مى‌كنيد. شما او را با مرگ استقبال كنيد و هر چه در توان داريد، بر ضدّ او به كار بريد. من به شما نصيحت مى‌كنم و خيرخواهى مى‌نمايم. «١»
جمع‌آورى سپاه وعزيمت به كارزار
سليمان‌بن‌صرد نزد سران ياران خويش فرستاد وتصميم خود را به آن‌ها خبر داد از آنان خواست كه در ماه ربيع الاخر همان سال (٦٥ ه. ق) با بزرگان و سران قوم به سوى شام حركت كنند.
توّابين حركت خود را آغاز كردند ودر محلّه نخيله اردو زدند تا گرد هم جمع شوند. سليمان از لشكر خود سان ديد، امّا تعداد آنان را كافى ندانست؛ زيرا از بيعت كنندگان، جمع زيادى غايب بودند.
سليمان دو نفر از ياران خود به نام حكيم‌بن‌منفذ كندى و وليدبن‌عصير كنان را به كوفه فرستاد كه فرياد زدند: «يا لثاراتِ الحسين». «٢»