ستم به حدّ اعلاى خود رسيده و زندگى در اين دنيا جز خوارى و ذلّت نيست. از كارهاى نيك و صواب وا مانده‌ايم و نسبت به عاقبت و پايان كار غافل مانده‌ايم.
ما پيش از اين، براى ديدار آل بيت محمد صلى الله عليه و آله سربلند كرديم و گردن كشيديم و به آن‌ها نويد يارى و نصرت داديم و آنان را به قيام و قدوم به نزد خود تشويق و تشجيع نموديم. امّا آن گاه كه آنان دعوت ما را پذيرفتند و به سوى ما شتافتند، دست از يارى آنان كشيديم و راه مكر و خدعه را اختيار نموديم و در انتظار پايان كار نشستيم تا آن كه فرزند پيامبر ما ميان ما مظلومانه كشته شد و سلاله رسول و نسل او و پاره تن و جگر گوشه او به آن سرنوشت مبتلا شد. او استغاثه كرد و يارى طلبيد، ولى‌كسى به او جواب نداد.
قوم فاسق و تبه‌كار، او را هدف تير و نيزه و شمشير خود نمودند تا كشتند و به اين هم اكتفا نكردند؛ بدنهاشان را برهنه و اموالشان را غارت كردند.
هان، برخيزيد و قيام كنيد كه خداوند بر شما غضب كرده است.
هرگز به نزد زن و فرزندان خود برنگرديد تا خدا از شما راضى شود!
به خدا قسم، گمان نمى‌كنم با اين كار هم او از ما راضى شود، مگر آن كه با قاتلان حسين به جنگيد و بكشيد تا كشته شويد.
چرا از مرگ مى‌ترسيد؟ بدانيد آن كه از مرگ بترسد، خوار و ذليل خواهد شد. شما مانند بنى‌اسرائيل باشيد كه چون پيامبرشان به آنان گفت: «شما برخود ستم كرديد و گوساله پرستيديد. پس به‌