كوه‌ها و بلندى‌ها به وسيله منجنيق و عرابه‌ها، مكّه را زير آتش گرفتند.
سنگ منجنيق‌ها و عرابه‌ها به خانه كعبه مى‌خورد و همراه آن آتش، كه به وسيله پارچه‌هاى كتان آغشته به نفت پرتاب شده بود، مشتعل‌مى‌گشت.
كعبه آتش گرفت و سوخت و بناهاى آن ويران گرديد. امّا ناگهان صاعقه‌اى بلاى جان لشكريان يزيد شد و يازده نفر از منجنيق داران را سوزاند. اين واقعه به روز شنبه سوم ربيع الاول سال ٦٤ اتفاق افتاد. يازده روز پس از اين جنايت، يزيدبن‌معاويه از دنيا رفت. «١»
فراريان جنگ حرّه و گروهى از خوارج و ازارقه و شخصيّت نيرومندى همچون مختار ثقفى به يارى ابن‌زبير و مردم مكّه شتافتند. ابن‌زبير و تعدادى از يارانش از جمله مختار، از كسانى بودند كه مسجد الحرام را پايگاه دفاع و پناهگاه خود قرار داده و از آن‌جا با دشمن درگير مى‌شدند.
وه كه چه جنايتى! مگر اين قوم ماجراى اصحاب فيل را در قرآن نخوانده بودند؟ مگر جنگ با كعبه كار آسانى بود؟ تبهكاران اموى اساس كار خود را بر محو اسلام نهاده بودند. ابوسفيان و ديگر امويان در عصر پيامبر (ص)، قريب بيست سال با آن حضرت جنگيدند. فرزند او، معاويه، با على عليه السلام از در ستيز در آمد و سپس فرزندش، يزيد، اين چنين در مقابل اسلام و خدا و كعبه موضع گرفت.
ابن‌زبير و هوادارانش همچنان در محاصره مقاومت مى‌كردند و رفته رفته وضع آنان خطرناك‌تر مى‌شد تا آن كه خبر مرگ يزيد به حجاز رسيد.
به دنبال اين خبر، لشكر شام متلاشى شد و اوضاع به هم ريخت.