پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٩

تجربه است و من او را به خوبى مى‌شناسم.
پس از اعلام آمادگى مسلم بن عقبه، منادى در شهر دمشق ندا داد و مردم را براى جنگ با اهل مدينه بسيج نمود. هر كس اعلام آمادگى مى‌كرد، صد دينار مى‌گرفت. بدين سان، دوازده هزار نفر آماده شدند.
يزيد از آنان سان ديد و در حالى كه شمشيرى به خود آويزان كرده بود و كمانى بر دوش داشت، به اشعارى تمثّل جست و لشكر را بدرقه نمود.
لشكر عازم حجاز شد و يزيد به مسلم توصيه نمود: اگر از بين رفتى، حصين بن نمير جانشين تو خواهد بود؛ و به او تأكيد كرد كه چون به مدينه رسيدى، سه بار مردم را دعوت به تسليم كن. اگر تسليم نشدند، سه روز آنان را قتل عام كن و ناموس و اموال آنان بر تو و لشكريانت حلال است.
او ضمناً سفارش كرد نسبت به على بن الحسين عليه السلام مدارا كن و به او آسيبى نرسان؛ و اين را به همه سربازانت ابلاغ كن. «١»
مسعودى مى‌گويد: «مردم مدينه به رهبرى عبداللَّه بن مطيع عدوى و عبداللَّه بن حنظله انصارى (غسيل الملائكه) به جنگ پرداختند. جنگى بزرگ رخ داد و خلقى كثير از بنى‌هاشم و قريش و انصار و ديگران كشته شدند. از خاندان ابوطالب، دو نفر به شهادت رسيدند: عبداللَّه بن جعفر بن ابى طالب؛ و جعفر بن محمد بن على بن ابى طالب. از بنى‌هاشم، سه نفر: فضل بن عبّاس بن ربيعة بن حارث بن عبدالمطّلب؛ حمزة بن عبداللَّه بن نوفل بن حارث بن عبدالمطّلب؛ و عبّاس بن عتبة بن ابى لهب بن عبدالمطّلب. از قريش نود و چند نفر و از انصار همين حدود و از ساير مردم حدود چهار هزار نفر قتل‌