مظالم امويها شعله ور مى‌ساخت.
ازسوى ديگر، مردم به حقّانيّت خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله پى مى‌بردند و قلوب آنان نسبت به اهل بيت عليهم السلام و سيد الشهداء عليه السلام جلب مى‌شد و نسبت به عاملان حادثه كربلا و قاتلان امام‌حسين عليه السلام لعنت مى‌فرستادند و ابراز تنفّر و انزجار مى‌كردند. يكى از شواهد اهتمام ائمه دين عليهم السلام بر اقامه عزاى امام‌حسين عليه السلام رواياتى است كه در فضيلت عزادارى سيّد مظلومان و تشكيل مجالس عزا وارد شده است.
محمد بن مسلم از امام باقر عليه السلام و آن حضرت از پدرش امام سجّاد عليه السلام نقل كرده است: «هر مؤمنى كه در عزاى امام‌حسين عليه السلام اشكش جارى مى‌شود، خداوند او را در قصرهاى بهشتى جاى خواهد داد.» «١»
همچنين از ابى‌هارون مكفوف نقل شده است كه امام صادق عليه السلام به من فرمود: «يا ابا هارون، درباره مصايب امام‌حسين عليه السلام برايم شعر بخوان.»
اباهارون مى‌گويد: چند بيت شعر در رثاى امام‌حسين عليه السلام خواندم و امام عليه السلام و اهل خانه او گريه كردند.
سپس امام عليه السلام فرمود: «كسى كه در رثاى امام‌حسين عليه السلام شعر بگويد و خود بگريد و ديگران را بگرياند، اهل بهشت است و هر كس مصايب امام‌حسين عليه السلام را بشنود و به قدر بال پشه‌اى اشك از چشمش جارى شود، ثواب او با خداست و خداوند به كم‌تر از بهشت او را پاداش نخواهد داد.» «٢»
بكر بن محمد ازدى از امام صادق عليه السلام نقل كرده است كه امام فرمود:
«آيا مجالسى كه در آن احاديث ما بيان شود برپا مى‌كنيد؟» گفتم: بلى.