آغشته نمى‌شد! «١»
حادثه عاشورا، كه يزيد گمان مى‌كرد سبب استوارتر شدن پايه‌هاى حكومتش خواهد شد، كاملًا نتيجه عكس داد. تزلزل در اركان حكومت، پريشانى كارگزاران، بيدارى مردم حجاز و عراق و ... به‌خوبى نشان داد كه يزيد در بن‌بست قساوت حاكميّت خود افتاده است.
در مدينه، پايگاه اسلام؛ شهرى كه در آن مهاجران و انصار در پرتو وجود پيامبر صلى الله عليه و آله با يكديگر گره خوردند و جهاد كردند، بيدارى مردم عميق‌تر و مقاومت آنان عليه يزيد آشكارتر بود. «٢»
عبيدلى در اخبار الزينبات نوشته است كه زينب كبرى (س) صريحاً مردم را به قيام بر ضدّ يزيد فرا مى‌خواند و مى‌گفت: «بايد حكومت يزيد تاوان عاشورا را بپردازد.» «٣» حاكم مدينه نيز مُصِر بود كه زينب عليها السلام از مدينه بيرون رود.
شهر پيامبر صلى الله عليه و آله و زادگاه امام‌حسين عليه السلام آماده انفجارى جديد بود و وجود خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله و بازماندگان عاشورا در اين شهر و شناخت مردم از اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام و جنايات بنى‌اميّه هر آن اين شهر را به قيامى بزرگ مى‌طلبيد. مردم مدينه خبر شهادت امام‌حسين عليه السلام و خاندان و يارانش را با بهت و وحشت و خشمى بى‌مانند پذيرفتند. عبدالملك بن ابى‌الحارث گويد: وقتى خبر را گفتم، شيونى از زنان بنى‌هاشم بر قتل حسين عليه السلام برخاست كه به خدا سوگند هرگز مانند آن را نشنيده بودم. «٤»