بنابراين زينب دختر عقيل، به زينب كبرى (س) گفت:
وعده خداوند راست است. خداوند زمين را براى ما قرار داده است؛ هر جا بخواهيم، مى‌توانيم برويم. او، خود ستمگران را مجازات خواهد كرد. اگر در مدينه در معرض آسيب و اهانت خواهى بود، به سرزمين امن برو.
امّا زينب عليها السلام چگونه مى‌توانست از مدينه بيرون برود؟ همه خانواده او- بازماندگان عاشورا- در مدينه بودند. او در مدينه هر روز نگاهش به چهره على بن الحسين عليهما السلام مى‌افتاد، و سنگ صبور همه خانواده بود.
مدينه شهرى بود كه آمادگى كامل براى نهضت عليه يزيد را داشت.
بنيان حكومت يزيد ضربه خورده بود، كارگزاران اصلى فاجعه عاشورا (ابن زياد و عمر سعد) درمانده و پريشان بودند؛ زخمى از درون جان آنان، سر باز كرده بود كه هدايا و حمايت‌هاى يزيد، چاره آن زخم نمى‌نمود.
نگاه مردم، حتى مردمى كه به عنوان سپاه ظلم و جنايت به كار گرفته شدند، آكنده از پشيمانى بود.
ابن زياد از عمربن‌سعد خواست تا نامه‌اى كه براى او فرستاده بود و در آن دستور كشتن حسين عليه السلام و ياران او را داده بود، پس بدهد. عمر سعد به ابن‌زياد گفت: آن نامه را براى همه مردم، حتى براى پيرزنان قريش خواهد خواند تا همه بدانند كه مسؤول جنايت، عبيد اللَّه بن زياد بوده است. يزيد مى‌كوشيد ابن‌زياد را مسؤول فاجعه معرّفى كند و عبيداللَّه بن زياد مى‌خواست عمربن‌سعد را مقصّر نشان دهد.
عثمان بن زياد، برادر- عبيداللَّه- به او گفت: اى كاش تا قيامت حلقه‌اى از خوارى در بينى خاندان زياد قرار داشت امّا دستشان به خون حسين عليه السلام‌