دگرگون كرد و نهضت بيدارى در كنار قبر پيامبر صلى الله عليه و آله شعله‌ور شد؛ نهضتى كه پشتوانه و ريشه‌اش خون پاك و درخشان حسين و ياران او بود و پاس‌دارنده و تبيين‌كننده آن امام سجّاد عليه السلام و زينب كبرى (س) و ديگر بازماندگان امام‌حسين عليه السلام بودند.
هر روز در گوشه و كنار مدينه، مجلسى برپا مى‌شد و حضرت زينب (س) از هجرت از مكّه تا كربلا و عاشورا و شهادت امام‌حسين و عباس و مسلم عليهم السلام و ديگران براى مردم سخن مى‌گفت؛ مشعل‌هاى بيدارى افروخته شده بود و آتش نهضت بر پا مى‌گشت. «١»
حاكم مدينه نامه‌اى براى يزيد نوشت و وضعيّت پيش‌آمده در مدينه، امواج بيدارى و مقاومت مردم و نقش زينب كبرى (س) را براى يزيد توضيح داد. يزيد كه با سخن زينب عليها السلام و اراده پولادين و عظمت روح او در دربار خود آشنا شده بود، به حاكم مدينه نوشت كه زينب (س) را از مدينه بيرون كند و به يكى از شهرها تبعيد نمايد.
وقتى پيام يزيد را به حضرت زينب (س) رساند، ايشان فرمود:
خدا مى‌داند كه يزيد با خانواده پيامبر صلى الله عليه و آله چگونه رفتار كرده؛ خوبان خاندان ما را كشته و ما را بر شتران برهنه به اسارت برده است ما از مدينه خارج نخواهيم شد، حتى اگر بخواهند خون ما را بر خاك بريزند. «٢»
زنان بنى‌هاشم نگران حضرت زينب عليها السلام بودند؛ وقتى استبداد اموى از كشتن امام‌حسين عليه السلام و برادران و فرزندان او پروايى نكرد، چه استبعادى دارد كه زينب عليها السلام را به شهادت نرساند؟