عبداللَّه بن عمر، فرزند خليفه دوم، كه براى خود وجهه‌اى كسب كرده و خود را فردى زاهد و گوشه گير قلمداد نموده بود و عنوان «فرزند خليفه دوم» را نيز يدك مى‌كشيد، به شدّت از عمل يزيد و بنى‌اميّه ابراز تنفّر و انزجار نمود، به طورى كه نامه تندى به يزيدبن‌معاويه نوشت:
... امّا بعد، حادثه‌اى بزرگ و مصيبتى عظيم و واقعه‌اى خطير براى اسلام و مسلمانان پيش آمده و هيچ حادثه و روزى بزرگ‌تر از حادثه حسين عليه السلام و روز حسين نيست ....
گويند: هنگامى كه يزيد نامه فرزند عمر را خواند، با خنده‌اى تعجّب‌آميز نامه او را چنين پاسخ داد:
... امّا بعد، اى احمق! ما بر سر سفره‌اى گسترده و بسترى آماده و مسندى مهيّا قدم نهاده‌ايم و در راه آن جنگيده‌ايم. اگر اين حقّ ما بود كه معلوم است از حقّ خود دفاع كرده‌ايم و كار خلافى از ما سر نزده. اگر گويى حقّ ما نبود، پدر تو اين سنّت (غصب حق را) براى ما گذاشت و حق را از اهلش گرفت .... «١»
مرحوم مجلسى در روايتى ديگر، از كتاب دلائل الامامه از سعيد بن مسيّب روايت مى‌كند كه پس از خبر فاجعه عاشورا در مدينه، عبداللَّه بن عمر براى اعتراض به كار يزيد، شخصاً به شام سفر كرد تا اعتراض خود و نفرت مردم از كار يزيد را حضوراً به او ابلاغ كند. او به ديدار يزيد رفت و به درشتى با او سخن گفت. سپس يزيد او را به اتاق خلوتى برد و با خونسردى و