پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٣

مكافات آن حساب دارد؛ حساب بى نهايت دقيق.
قرآن مى‌گويد: كافران مپندارند كه اگر به آن‌ها فرصتى مى‌دهيم، اين فرصت به سود آن‌ها است. به آن‌ها فرصتى مى‌دهيم تا هر چه مى‌خواهند بكنند. سرانجام عذابى دردناك خواهند داشت. «١»
آنان كه حسين عليه السلام را نزد خود خواندند، به او وعده يارى دادند، از فرستاده او با چنان شور و هيجان استقبال كردند، بيعت او را پذيرفتند، امّا چون وقت كار شد، به دشمن او پيوستند و براى خشنودى وى، او را كشتند و يا آن كه هر يك از گوشه‌اى فرا رفتند و در خانه را به روى خود بستند و يا بر بلندى رفتند و بر مظلوميّت او گريستند و از خدا خواستند تا او را يارى دهد! وقتى همه چيز پايان يافت، خاطرشان آسوده شد و به خود گفتند كه «رسيده بود بلايى، ولى به خير گذشت.»
حكومت دمشق و دست‌نشانده او در كوفه هم پنداشتند پيروز گشتند؛ حسين كه از ميان رفت، ديگر چه كسى قدرت مخالفت با آنان را دارد؟
امّا هر دو دسته حساب يك چيز را نكرده بودند: حساب مكافات را.
هيچ عملى در طبيعت بى عكس‌العمل نخواهد ماند. عكس‌العمل ممكن است فورى پديد شود و ممكن است سال‌ها يا ده‌ها سال مدّت بخواهد، امّا بالأخره پديد خواهد شد. اين سنّت آفرينش است. اين قانون خدا است كه دگرگون نخواهد شد: ستمكار بايد به كيفر خود برسد، خون مظلوم بايد خواسته شود. نخستين مرحله عكس العمل- چنان كه گفتيم- پشيمانى بود؛ پشيمانى در سران سپاه، پشيمانى در سربازان، و سپس پشيمانى در حوزه حكومت كوفه و سلطنت دمشق.