پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٢٣

خدا بر او باد- و آنچه را لازم بود به او وحى فرمود و او را از ميان خلق خويش انتخاب كرد. نفس او از همان مردم و خاندانش از خاندان ايشان است، و خداوند در كتاب خويش، با علم خود آن را حفظ فرموده و فرشتگان بر حقّانيت آن گواهى داده‌اند و فرموده: «ا نَّم ا يُريدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُم تَطه ير اً» «١»
(يعنى: خداوند چنين اراده كرده است كه از شما خانواده (پيامبر) هرگونه پليدى را دور سازد و شما را پاك و پاكيزه قرار دهد.)
و پس از محمّد صلى الله عليه و آله، حق را در اهل بيت او قرار داده است و پس از او گروهى از ايشان به سختى و گرفتارى، شكيبايى ورزيدند و بر استبداد و خودكامگى صبر كردند و گروهى ديگر از اهل بيت صلى الله عليه و آله در راه ملّت و سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله با بندگان شيطان و دشمنان خدا جنگيدند و جهاد كردند.
اين گروه از دشمنان خدا كسانى بودند كه جهان فانى را بر جهان باقى برگزيدند و درصدد استوار كردن ظلم و سست كردن عدالت و حق بودند.
آنان باده‌گسارانى عيّاش و اهل ساز و آواز و مزمار و طنبور بودند؛ اگر به آنان تذكّر داده مى‌شد، نمى‌پذيرفتند و اگر به سوى حق دعوت مى‌شدند، پشت مى‌كردند؛ زكات و صدقات و بيت‌المال مسلمانان را در راه شهوات خود، و غنايم مسلمانان را در راه كارهاى زشت و ناروا، و اموال مردم را در راه گمراه ساختن مردم مصرف مى‌كردند و مردم مى‌پنداشتند كه ديگران از آل محمّد صلى الله عليه و آله به حكومت سزاوارترند.
اى مردم، چرا و چگونه چنين شد؟ آيا براى شما صرف صحابى پيامبر بودن فضيلت بيش‌ترى از قرابت و خويشاوندى با پيامبر دارد؟ كه خاندان‌