تصوير جنايات بنى‌اميّه در اشعار فضل بن عبدالرّحمن هاشمى‌
فضل بن عبدالرّحمن هاشمى در اشعار حماسى خود، كه سند تاريخى مهمى به‌شمار مى‌رود، اثر خون شهيدان كربلا و شهداى اهل بيت عليهم السلام را در قيام سيه‌جامگان و عبّاسيان نشان مى‌دهد و اين را مهم‌ترين عامل تهييج مردم و بزرگ‌ترين بهانه انتقام از بنى‌اميّه و دشمنان خاندان پيامبر عليهم السلام مى‌شمارد. به دليل اهميت موضوع، اشعار او را ذكر مى‌كنيم:
آنان (بنى اميّه) در هر سرزمين كه بال و پرى درآوردند، ما را به زندان‌ها افكندند يا آواره كردند.
آنان ما را به صورت اسيران به مدينه گسيل داشتند. خداى من، آنان را از آنچه بيم دارند كفايت نفرما.
آنان پس از رحلت احمد پاكيزه، ميان ما به گونه‌اى رفتار كردند كه او دوست نمى‌داشت. و به استضعاف كشاندند.
بدون اين‌كه نسبت به آنان مرتكب گناهى شده باشيم، ما را كشتند.
خداوند بكشد امّتى كه ما را كشتند.
حق ما را رعايت نكردند و سفارش خداوند را در مورد خويشان نگه نداشتند.
آنان ما را سخت‌ترين دشمن خود پنداشتند و ميان خون‌هاى ما شنا كردند.
منكر حقّ ما شدند و بر ما ستم روا داشتند و بدون هيچ انگيزه‌اى، ما را دشمن شمردند.
ما گناهى جز اين نداريم كه پيامبر خدا از ما است و ما همواره رعايت خويشاوندى آنان را داشتيم.