سفّاح به حاجب خود، ابوالهجم بن عطيه، نامه‌اى داد كه در آن اسامى برخى نوشته شده بود و به او گفت: «به تالارى كه در آن جمعيّت نشسته‌اند برو و يكى يكى از روى آن ليست افراد و يا نمايندگان آنان را صدا بزن تا نزد خليفه شرفياب شوند و جايزه خود را دريافت كنند.» او وارد تالار شد و با صداى بلند افراد را صدا زد. نخست با صداى بلند، فرياد زد: كجا است فرستاده حسين بن علىّ بن ابى طالب؟» سكوت مرگ‌بارى مجلس را فرا گرفت.
ابوالهجم به پشت پرده رفت و برگشت و اين بار باز با صداى بلند فرياد زد: «كجا است فرستاده زيد بن على بن الحسين عليه السلام؟!» كسى پاسخ نگفت.
سپس رفت و بازگشت و فريادزد: «كجاست فرستاده يحيى‌بن‌زيدبن‌على؟» كسى‌جواب‌نداد.
سپس به داخل رفت و برگشت و فرياد زد: «كجا است فرستاده ابراهيم بن محمّد امام؟»
جمعيّت بنى‌اميّه وحشت زده به هم نگريستند و منتظر خطرى جدّى بودند. حاجب رفت و برگشت و فرياد زد: «اميرالمؤمنين مى‌گويد: اين‌ها كه نام بردم خاندان و گوشت و پوست و پاره تن من بودند. شما با آنان چه كرديد؟ آنان را به من برگردانيد يا خودتان داد مرا از خودتان بگيريد» هيچ پاسخى ندادند.
در اين هنگام، خراسانيان با چماق‌هاى خود، به تالار ريختند و همه آنان را در هم كوبيدند. «١»
بزرگ‌ترين حربه خون‌خواهى عبّاسيان از بنى‌اميّه، نام امام حسين عليه السلام و زيد عليه السلام و يحيى‌ بود و همين بود كه شيعيان را آن‌چنان به هيجان مى‌آورد.