سران اموى و سوزاندن اجساد آنان را صادر كرد.
عمروبن‌هانى‌طائى مى‌گويد: «من همراه سفّاح و عبداللّه بن على عبّاسى براى شكافتن قبرهاى بنى‌اميّه، حاضر بودم. چون به گور هشام بن عبدالملك، خليفه قاتل زيد بن على، رسيديم، جسد او را از قبرش بيرون كشيديم. بدنش تقريباً سالم بود و فقط نوك بينى او كنده شده بود. عبداللّه بن على دستور داد ابتدا هشتاد تازيانه بر جسد هشام زدند، سپس فرمان داد آن را آتش بزنند.
آن گاه پيكر سليمان بن عبدالملك (خليفه ديگر اموى) را در سرزمين دابق «١» از قبرش بيرون آوردم. چيزى جز استخوان‌هاى دنده‌اش و ستون فقرات و سرش نيافتيم. آن را هم آتش زديم. نسبت به ديگر اجساد بنى‌اميّه كه در شام مدفون بودند نيز همين كار را كرديم. گورهاى آنان عمدتاً در منطقه «قنسرين» شام بود.
سپس به دمشق برگشتيم و گور وليد بن عبدالملك (خليفه ديگر اموى) را شكافتيم كه در آن چيزى نيافتيم. آن گاه گور عبدالملك مروان، خليفه مقتدر اموى، را نبش كرديم. مقدارى از بن موهاى سرش باقى مانده بود. به سراغ گور يزيد بن معاويه هم رفتيم. در آن، جز مقدارى استخوان چيزى نبود و از زير گلو تا پاشنه‌هاى پايش فقط يك خطّ سياه، كه گويى با زغال و يا خاكستر باشد، در تمام لحدش باقى مانده بود. ما قبرهاى همه بنى‌اميّه را در هر جا كه سراغ داشتيم، شكافتيم و اگر جسدى در آن بود، سوزانديم.»
ابن ابى الحديد مى‌گويد: «اين قصّه را در سال ٦٠٥، در حضور ابوجعفر يحيى‌ بن زيد علوى، كه نقيب بنى هاشم بود، مطرح كردم و