پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١٣

بنى‌اميّه بر بنى‌هاشم پرداخت و با حالتى حماسى، گفت:
«به ياد آوريد قتلگاه حسين و زيد و آن را كه در كنار آب مهراس (اشاره به حمزه سيّدالشّهدا) كشته شد. چه سخت است بر من كه قاتلان آنان و بنى اميّه را مى‌بينم در كنار تو آرام گرفته‌اند!» «١»
شعر سديف به اين جا كه رسيد، رنگ از چهره خليفه پريد و حال او منقلب شد. يكى از شاهزادگان اموى، كه گويا فرزند سليمان بن عبدالملك بود، سر به گوش رفيقش گذاشت و گفت: «به خدا سوگند كه اين برده ما را به كشتن داد.» در اين هنگام، سفّاح به آنان خيره شد و ناگهان فرياد زد: «اى زنازادگان، چه سخت است كه خاندان من به دست شما كشته شوند و شما زنده در كنار من نشسته باشيد و در ناز و نعمت و سلامت به سر بريد!» ناگاه فرياد زد: «بگيريد اين‌ها را.» ناگهان مأموران با چماق‌هايى كه خراسانى‌ها به آن «كافر كوب» مى‌گفتند، به بنى‌اميّه حمله‌ور شدند و قتلگاهى در آن مجلس به راه انداختند.
تنها يك نفر از بنى اميّه، كه در آن مجلس حاضر بود، جان سالم بدر برد و او عبدالعزيز فرزند عمر بن عبدالعزيز بود كه به داود بن على پناه برد و به او يادآور شد كه پدر من مانند ساير خلفاى بنى‌اميّه به خانواده شما ظلمى نكرد و ستمى روا نداشت و با شما به نيكى رفتار كرد. داود او را ضامن شد و نزد سفّاح از او شفاعت كرد و گفت: «تو خوب مى‌دانى كه پدر اين مرد با ما چه رفتارى كرد.» سفّاح شفاعت داود را پذيرفت و او را بخشيد، اما يادآور شد كه ديگر او را نبيند.