پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٠٨

ابومسلم از روى آن دفتر، همه قاتلين يحيى‌ و عمّال حكومت و هر كه را به نوعى در قتل يحيى‌ شركت داشت، دستگير كرد و همه آنان را كشت. «١»
عبداللّه بن على بن عبداللّه عبّاسى، سر مروان بن محمّد را براى مادر او فرستاد و پيغام داد كه اين به تلافى كار شما كه سر يحيى‌ را در دامن مادرش نهاديد. «٢» زمانى هم كه او به عنوان فرمانده انقلاب عبّاسيان، بر شام- مركز قدرت بنى اميّه- تسلّط يافت، دستور داد بدن ننگين هشام بن عبدالملك را از قبرش بيرون آوردند و آن را به دار زدند و گفت: اين تلافى آنچه نسبت به زيد عليه السلام مرتكب شد.
همچنين موقعى كه مروان بن محمّد، آخرين خليفه اموى، به قتل رسيد، به دستور حسن بن قحطبه، سر بريده او را در دامن يكى از دختران مروان قرار دادند. وقتى علّت را پرسيدند، گفت: «من اين كار را به تلافى آنچه نسبت به زيد مرتكب شدند، انجام دادم. آنان سر زيد را پس از جدا كردن از بدنش، در دامن زينب، دختر على بن‌الحسين، افكندند.» «٣»
جنايت‌كاران اموى مى‌پنداشتند كه پس از كشته شدن امام حسين عليه السلام و يارانش و خاموش كردن شعله‌هاى انقلاب زيد عليه السلام و يحيى‌ ديگر بر تمام مشكلات فايق آمده‌اند و با ناز و نعمت و عيش و شهوت‌رانى به ميل خويش، براى هميشه حكومت مى‌كند، اما غافل از اين‌كه: «ا لْم لْكُ يَبْ قى مَعَ الْكُفْرِ وَ لا يَبْ قى مَعَ الظُّلْمِ» (يعنى: حكومت با كفر دوام مى‌آورد، اما با ظلم دوامى نخواهد داشت.) آنان حتّى تصوّر هم نمى‌كردند كه روزى دست‌