پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٠٧

لَوْ يَ شْر بُونَ دَمى‌ لَم يَرْوَ شارِ بُه مْ وَ لا دِمائُهُمْ جَم عاً تَرْوي نى‌ «١»
اگر (بنى اميه) خون مرا بياشامند، سيراب نمى‌شوند. خون‌هاى تمام ايشان هم، مرا سيراب نمى‌كند.
سفاح گفت: «مروان را به خون‌خواهى برادرم ابراهيم، كشتم. بقيه بنى اميه را هم به خون‌خواهى حسين عليه السلام و ياران او و پسرعموهايم، فرزندان ابوطالب، به هلاكت رساندم.»
ابن ابى الحديد مى‌نويسد: چون سر مروان را بريدند، زبانش و مقدارى از گوشت گردنش را نيز بريدند و گوشه‌اى انداختند. سگى آمد و آن را برداشت. يكى از شاهدان گفت: از عبرت‌هاى دنيا اين است كه زبان مروان را در دهان سگى مى‌بينم. «٢»
روى كار آمدن عباسيان به معناى پايان يافتن و اضمحلال امويان بود و بنى عباس پيروزى خود را مرهون جهاد و فداكارى علويان و در رأس آنان زيد عليه السلام و فرزندش يحيى‌ مى‌دانستند. بر اين اساس در سال ١٣٠ ه. ق.
وقتى قحطبه بن مسيّب طائى، كه از سران انقلاب بنى‌عبّاس بود، بر خراسان و نيشابور مسلّط شد، به تمام مردم امان داد، مگر به كسانى كه در جنگ با يحيى‌ دست داشتند. «٣»
ابومسلم دستور داد تمام كسانى را كه در قتل يحيى‌ و ياران او دست داشتند دست‌گير كنند. به او گفتند: به دفترى كه نام اموى‌ها و عمّال حكومتشان در آن ثبت شده است نگاه كن، آن‌ها را خواهى شناخت.