مروان كه از دور صحنه را با وحشت مى‌نگريست، گفت: «مى‌بينيد؟
سياهى به سياهى مى‌پيوندد و تمام صحنه را مى‌پوشاند و همچون ابرهاى سياه فشرده مى‌شوند. سپس از مردى كه كنارش بود پرسيد: «فرمانده اين لشكر كيست؟» گفت: عبداللّه بن على بن عبدالله عباسى است. «١»
جنگ عظيمى درگرفت و سيه‌جامگان و شيعيان كه بيابان‌ها را با پرچم سياه خود پوشانده بودند و شعار انتقام خون شهد
پيامدهاى عاشورا ٣١٧ استفاده ابزارى بنى‌عباس از عترت پيامبر عليهم السلام و مظلوميت آنان ..... ص : ٣١٦
اى اهل بيت پيامبر عليهم السلام و خون خواهى شهداى آن خاندان، براى نبردى سرنوشت‌ساز آماده‌شان كرده بود، چنان مردانه جنگيدند كه تلفات بى‌شمارى بر لشكر مروان وارد ساختند. جنگ زاب خود داستان مفصّلى در تاريخ و اشعار شعراى آن زمان دارد.
لشكر بنى‌اميه شكست فاحشى خورد و بسيارى از سران بنى‌اميه كشته شدند؛ بيش‌تر آنان در رودخانه زاب غرق شدند. مروان و جمعى از بنى‌اميه و يارانش نيز به شام گريختند. بنى‌عباس و شيعيان و سيه‌جامگان، آنان را تا شام تعقيب كردند. مروان با همراهانش از آن جا به مصر گريخت و در مصر به چنگ شيعيان و صالح بن على عباسى افتاد و كشته شد. «٢»
صالح گفت: عجب! اگر چنين باشد، نبايد حتّى يك نفر از شما را زنده نگه دارم. مگر شما بر ما رحم كرديد؟ شما با ابراهيم امام و زيد و يحيى‌ و مسلم بن عقيل چه كرديد؟ آيا آنان را نكشتيد؟ از همه بالاتر، مگر شما بهترين مردم روى زمين- يعنى حسين بن على عليه السلام- و برادران و فرزندان و افراد خاندانش را نكشتيد؟ شما مگر زنان اهل‌بيت را به اسارت نبرديد؛