«نهضت سياه جامگان خراسان عليه مظالم و تبعيضات اموى به نام اسلام و عدل اسلامى آغاز گشت، نه به نام ديگر. داعيان و نقيبان عبّاسيان كه مخفيانه به دعوت مى‌پرداختند، دم از عدالت اسلامى مى‌زدند و مردم را به «الرّضا من آل محمّد» مى‌خواندند. «١»
از طرف صاحبان دعوت، براى مردم خراسان پرچمى به رنگ سياه رسيد كه نامش مخفى نگه داشته مى‌شد و بر آن، اين آيه مباركه نوشته شده بود:
«اذِنَ لِلَّذينَ يُقاتَلُونَ بِا نَّه مْ ظُلِمُوا وَ انَّ اللَّهَ عَ لى نَ صْر هِمْ لَقَديرٌ» «٢»
به ستمديدگان اجازه‌داده‌شد كه (با ستم‌كاران) بجنگند و خداوند بر يارى آنان قادراست.
در آغاز نهضت، نه نام آل عبّاس در ميان بود و نه نام ابومسلم و نه قوميّت ايرانى و نه نامى ديگر، جز نام اسلام و قرآن و اهل بيت عليهم السلام و عدل و مساوات اسلامى؛ و هيچ شعارى در بين نبود، جز شعارهاى مقدّس اسلامى. در يكى از سفرها كه داعيان عبّاسى به مكّه آمدند و با ابراهيم امام ملاقات كردند، او ابومسلم را كه هيچ معلوم نبود چه كسى است، اهل كجا است، عرب است يا ايرانى، معرّفى كرد و چون ابومسلم در خراسان ظهور كرد، به نام «ابومسلم خراسانى» معروف شد.
برخى تاريخ‌نويسان ايرانى اخيراً كوشش دارند كه همه موفقيت‌هاى قيام سيه‌جامگان را مرهون شخصيّت ابومسلم معرفى كنند. شكّى نيست كه ابومسلم سردار لايقى بود، ولى آنچه زمينه را فراهم كرد چيز ديگرى بود. گويند: ابومسلم در مجلس منصور، دومين خليفه عبّاسى، آن‌گاه كه‌