«سيه جامگان خراسان» به انقلابيانى گفته مى‌شد كه پس از شهادت زيد عليه السلام، در ركاب يحيى‌ جنگيدند و بعد از كشته‌شدن يحيى، لباس سياه را از تن بيرون نياوردند. سرانجام، از ميان مخالفان بنى‌اميّه در خراسان، مردى شجاع به نام ابومسلم، كه از وابستگان بنى‌عبّاس بود، از اين موقعيت مناسب استفاده كرد و با دستاويز قرار دادن احساسات شيعيان، رهبرى سيه‌جامگان خراسان را به عهده گرفت. «١» او توانست لشكرى عظيم به‌وجود آورد، والى مقتدر خراسان، نصر بن يسار، را كه از طرف حكومت بنى‌اميّه حاكميت داشت، از اريكه قدرت به زير كشد و بر خطّه خراسان چيره گردد.
درباره شخص ابومسلم، تحقيق جامعى صورت نگرفته و معلوم نشده كه او عرب بوده يا عجم؛ مشرك بوده يا بربر؛ و در تواريخ، از جمله صفاتِ او را خون‌ريزى و هتّاكى و آدم‌كشى فراوان برشمرده‌اند. وانگهى ابومسلم خود از دعات بنى‌عبّاس بود و فرستاده ابراهيم امام و دست‌نشانده او بود و كار او منجر به قدرت‌يافتن بنى‌عبّاس شد. «٢» اگر ابومسلم به واقع، طرفدار خاندان پيامبر عليهم السلام و علويان بود، بايد حكومت را به «رضاى آل محمّد عليهم السلام»، كه در آن زمان كسى جز امام صادق عليه السلام نبود، واگذار مى‌كرد، نه به فرزندان عبّاس. بنابراين، ابومسلم وجهه خوبى در نظر شيعيان و ائمّه اطهار عليهم السلام ندارد.
استاد شهيد، آيةاللّه مطهّرى قدس سره، در كتاب خدمات متقابل اسلام و ايران، در اين باره مى‌نويسد: