خراسان با دلى پر از اندوه و غم و قلبى مملو از عشق به دودمان پيامبر، هر كه را نام «رضاى آل محمّد عليهم السلام» را مى‌برد و مردم را دعوت به حكومت بنى‌هاشم مى‌كرد، با جان و دل مى‌پذيرفتند. مبلّغان عبّاسى از اين حربه حداكثر استفاده را مى‌كردند و به مردم وعده عدل و دادگسترى در ظلّ حكومت «رضاى آل محمّد عليهم السلام» مى‌دادند.
شيعيان و مردم خراسان به عنوان خون‌خواهى فرزندان پيامبر عليهم السلام و قيام بر ضدّ بنى‌اميّه براى نشان دادن تأثّر خود از شهادت زيد عليه السلام و يحيى‌، جامه سياه به تن كردند و «مُسَوَّده» (: سيه جامگان) ناميده شدند. آنان به عنوان سپاهى متّحد و با عقيده مبارزه با بنى‌اميّه ظاهر گشتند. در آن زمان، هر كس لباس سياه مى‌پوشيد طرفدار حكومت عدل و حامى خاندان پيامبر عليهم السلام و دشمن بنى اميّه شناخته مى‌شد. بنى عباس و داعيان آنان نيز لباس سياه پوشيدند و انقلابيّان علوى و هاشمى با پرچمى سياه وارد صحنه مبارزه‌شدند.
بدين روى، لباس سياه شعارى شد براى همه كسانى كه در جبهه مخالف حكومت اموى قرار داشتند. بنى‌عبّاس حتّى پس از پيروزى نيز همه لباس سياه و عمّامه سياه به تن مى‌كردند؛ زيرا اين لباس و شعار بود كه آنان را به قدرت رسانده بود. اما پس از به قدرت رسيدن عبّاسيان، مردم ديگر لباس سياه نپوشيدند. تنها بنى هاشم اين شعار را نگه داشتند و بر آن اصرار ورزيدند و اين از علايم مشخّصه آنان شد و تاكنون، كه قريب سيزده قرن از آن زمان مى‌گذرد، هنوز سادات هاشمى و فرزندان پيامبر عليهم السلام، عمّامه سياه را به‌عنوان نشانه هاشمى بودن حفظكرده‌اند و مردم براى آن احترامى خاص قائلند.