كه بايد به زودى فرا مى‌رسيد. «١»
پس از شهادت مظلومانه شهداى كربلا و شهادت جان‌خراش زيد عليه السلام و يارانش، مردم خراسان نسبت به حكّام اموى علناً اظهار نفرت مى‌كردند و در مقابل، طرف‌دارى از خاندان پيامبر عليهم السلام و محبّت نسبت به آنان، به ويژه زيد عليه السلام و فرزند او، در قلبشان جاى گرفته بود، به‌طورى كه مسعودى مى‌گويد: «در سال شهادت يحيى‌، هر نوزادى كه متولّد مى‌شد، نام او را زيد و يحيى‌ مى‌گذاشتند.» «٢»
بنى‌عبّاس و دعات آنان نيز از اين فرصت پيش‌آمده خوب استفاده مى‌كردند؛ آنان از يك سو، خود را بنى‌هاشم معرّفى مى‌كردند و از سوى ديگر، در تبليغات خود، براى جلب دل‌هاى مردم، جنايات بنى‌اميّه را نسبت به مظلوميت خاندان پيامبر عليهم السلام يادآور مى‌شدند. در اجتماعى كه در مكّه با حضور محمد بن ابراهيم امام «٣» و عدّه‌اى از دعات بنى‌عبّاس برگزار شد، آنان مى‌گفتند: «تا كى مرغ‌هاى آسمان از گوشت فرزندان پيامبر تغذيه كنند؟ ما بدن زيد را در حالى كه به دار آويخته بود در كناسه كوفه، به جاى گذاشتيم و فرزند او در شهرها و بلاد، سرگردان و آواره گرديده و خوف و وحشت بر شما حاكم و دوران ظلم و جنايات بر شما طولانى شده است.» «٤»
مردم شرق كشور اسلامى در منطقه وسيع خراسان به دليل دوربودن‌