اما صاحب «المجر» مى‌گويد: «ابومسلم بر بدن او نماز خواند و آن را به خاك سپرد.» «١»
همان‌گونه كه اشاره شد، نصر بن يسار، والى خراسان، سر بريده يحيى‌ را نزد يوسف بن عمر، استاندار كوفه، فرستاد و او آن سر مقدّس را به شام، نزد وليد، خليفه اموى، فرستاد. وليد بن يزيد نيز سر را به مدينه فرستاد و دستور داد آن را در دامن مادرش ريطه بيندازند. موقعى كه سر يحيى‌ را در دامن مادرش نهادند، نگاهى تأثّرآميز به سر بريده فرزندش كرد و با صدايى لرزان و چشمانى گريان گفت:
«شَر دْ تُم وهُ عَ نّى طَويلًا وَ اهْدَيْتُمُوهُ ا لَى قتيلًا، فَصَلَواتُ اللّهِ عَلَيْهِ وَ عَ لى آبائِهِ بُكْرَةً وَ اصيلًا.»
او را مدت زيادى از من آواره كرديد و حالا سر بريده او را به من هديه مى‌دهيد. درود خداوند بر او و پدرانش باد، صبحگاهان و شبانگاهان.
و دست انتقام چنان كرد كه وقتى بنى عبّاس به قدرت رسيدند، عبداللّه بن على بن عبداللّه بن عبّاس، سر بريده مروان بن محمّد را براى مادرش فرستاد تا آن را در دامنش قرار دهند. علّت را پرسيدند، گفت: اين كار به تلافى كار بنى‌اميّه نسبت به يحيى‌ بن زيد. «٢»
مزار يحيى‌
بعضى از نويسندگان، كه متأسّفانه عادت به تحقيق و تتبّع در مطالب و