تيرى به پيشانى پاك او اصابت كرد و كار او را ساخت؛ همان‌گونه كه زيد، پدر بزرگوار يحيى‌، نيز با تيرى كه به پيشانى او اصابت كرد به شهادت رسيد. كسى كه اين تير را به پيشانى يحيى‌ زد نامردى از طايفه عنزه بود كه زره و سلاح او را نيز به غنيمت برد. سر مقدّس او نيز توسّط نامرد ديگرى به نام سورة بن محمد از بدنش جدا شد. سر او را براى نصر بن يسار، استاندار خراسان، فرستادند و نصر نيز سر يحيى‌ را براى وليد بن يزيد، خليفه اموى، به شام فرستاد. «١»
در قيام ابومسلم خراسانى، اين دو نفر- يعنى: سورة بن محمّد و آن مرد عنزى- دستگير شدند و ابومسلم دستور داد دست و پاى آنان را قطع كردند و بر دارشان زدند. «٢»
درباره شجاعت يحيى‌، گفته‌اند: او جوانى دلير بود و هميشه در صفوف مقدّم جبهه، با دشمن رو به رو مى‌شد و از انبوه دشمنان و تنهايى خود، ترس و وحشتى نداشت.
شهادت يحيى‌ عصر روز جمعه‌اى از سال ١٢٥ ه. ق. اتفاق افتاد. «٣» عمّال بنى اميّه جسد يحيى‌ را در دروازه جوزجان بر دار زدنند. «٤» جعفر احمر مى گويد: «من خود جسد يحيى‌ را بر سر دار، در دروازه جوزجان مشاهده كردم». «٥»
جنازه او همچنان بالاى دار بود تا وقتى كه ابومسلم قيام كرد. آن‌گاه آن را پايين آوردند و غسل دادند و كفن كردند و بر آن نماز گزاردند و در همان جوزجان به خاك سپردند. متصدّى انجام اين كارها خالد بن ابراهيم و حازم بن خزيمه و عيسى بن ماهان بودند.