يسار، استاندار خراسان، فهميد كه يحيى‌ پس از در هم شكستن قواى آنان در جنگ ابرشهر، به هرات و از آن جا به جوزجان رفته است، قوايى به تعداد هشت‌هزار مرد جنگى به طرف جوزجان گسيل داشت. اين نيروها در نواحى ارغوى‌، در سرزمين جوزجان، به نيروهاى يحيى‌ رسيدند.
در اين موقع، دو تن از سران معروف آن سامان، به نام‌هاى ابوالعجارم حنفى و خشخاش ازدك، كه از شيعيان بودند، به قواى يحيى‌ پيوستند.
خشخاش پس از شهادت يحيى‌، دستگير شد و به دستور نصر بن يسار، دست و پايش را بريدند و او را به شهادت رساندند.
فرمانده نيروى دشمن مردى به نام سليم بن احور بود. او ميمنه لشكر خود را به سورةبن‌محمّد كندى و ميسره را به حمّاد بن عمرو سعدى، حاكم جوزجان، سپرد. يحيى‌ نيز ياران خود را با صف‌هاى منظّم، آماده نبرد كرد و جنگ به شكل وحشتناكى درگرفت. «١»
سخنان يحيى‌ در جبهه نبرد
يحيى‌ در گرماگرم نبرد، با سخنان پرشور و حماسى خود، مردم را به جهاد در راه خدا و مبارزه با ظلم و بيدادگرى تحريك مى‌نمود. او فرياد مى‌زد:
اى بندگان خدا، آن گاه مرگ فرا مى‌رسد كه اجل انسان سرآمده باشد. اى بندگان خدا، مرگ در تعقيب انسان است و راه فرارى از آن نيست و نمى‌توان جلوى آن را گرفت. پس به دشمن يورش بريد.
خدا رحمتش را بر شما فرستاد و بجنگيد تا به گذشتگان خود ملحق شويد و به‌سوى بهشت قدم نهيد و بدانيد كه افتخارى براى انسان‌