او آنان را به مخفى‌گاه يحيى‌، كه در خانه تودرتو بود، راه‌نمايى كرد. آنان يحيى‌ را به همراه يزيدبن‌عمر، مردى از طايفه عبدالقيس- كه از كوفه با يحيى‌ همراه شده بود- دستگير كردند و به نزد عقيل، فرماندار بلخ، بردند.
عقيل، يحيى‌ را نزد نصر بن يسار، استاندار خراسان، فرستاد. او هم يحيى‌ را به زندان افكند و ماجرا را به يوسف بن عمر، استاندار كوفه، نوشت.
مردى از بنى ليث درباره دست‌گيرى و شكنجه يحيى‌، چنين سرود:
آيا خدا اين كارهاى زشت شما را نمى‌بيند؛ در آن شبى كه يحيى‌ را به زنجير كشاندند؟ نديدى كه بنى‌ليث (نصر بن يسار ليثى) به چه سرنوشتى گرفتار شدند. واى بر آن‌ها از قدرتى كه از دست آنان بيرون خواهد رفت! عاقبت، ليث عضو قبيح (دبر) خود را براى مردم آشكار كرد و مورد استهزاى قبايل قرار گرفت. آنان مانند سگانى بودند كه عو عو كنان، صيدى آوردند كه بر خورنده حلال نبود.» «١»
بنابر روايت ابوالفرج، اين اشعار منسوب به عبدالله بن معاويه بن عبدالله بن جعفر است. «٢»
آزادى از زندان‌
پس از آن كه استاندار عراق از بازداشت يحيى‌ با خبر شد، نامه‌اى‌