انقلابيان و مجاهدان فعّاليّت مى‌كردند و اطّلاعات خود را به كوفه و يا احياناً مركز حكومت گزارش مى‌دادند، به خصوص ناپديد شدن يحيى‌ و دست نيافتن عمّال حكومت اموى به او، آنان را سخت نگران و متوحّش ساخته بود.
يوسف بن عمر، والى عراق، كه يحيى‌ را خوب مى‌شناخت و از روح سلحشورى و شهامت وى اطّلاع داشت، سخت نگران بود؛ زيرا يحيى‌ از حوزه مأموريت او فرار كرده بود. لذا مى‌خواست به هر نحو كه شده، يحيى‌ را دستگير كند و يا به قتل برساند. جاسوسان وى در بلخ، از ورود يحيى‌ آگاه شدند و به كوفه گزارش كردند. يوسف فهميد كه يحيى‌ در بلخ در خانه حريش به سر مى‌برد. بنابراين، به والى خراسان، نصر بن يسار، نوشت كه مأمورى را به خانه حريش بفرستد تا يحيى‌ را دستگير كند.
استاندار خراسان مأمورى نزد عقيل بن معقل، فرماندار بلخ، فرستاد و به او دستور داد حريش را دستگير و آن قدر شكنجه كند تا يحيى‌ را تحويل دهد. عقيل، حريش را خواست و پيش از هر چيز، دستور داد او را ششصد تازيانه زدند و به او گفت: اگر يحيى‌ را تحويل ندهى، تو را خواهم كشت.
اما اين مرد فداكار در جواب فرماندار گفت: «به خدا سوگند، اگر يحيى‌ زير پايم مخفى شده باشد، پاى خود را از روى او برنخواهم داشت. هر كارى مى‌توانى بكن!»
حريش پسرى به نام قريش داشت. او وقتى جان پدرش را در خطر ديد، به فرماندار گفت: پدرم را نكش، من يحيى‌ را تحويل مى‌دهم. «١»
فرماندار بلخ گروهى از مأموران مسلّح خود را همراه قريش فرستاد و