يحيى‌ گفت: بلى، او افقه بنى هاشم است.» «١»
عزيمت به سمت كربلا
يحيى‌ بن زيد جوانى لايق و كم‌نظير بود. او بنا بر احساس مسؤوليت و براى اداى وظيفه، مبارزه با دشمنان دين را در پيش گرفت.
ابوالفرج اصفهانى مى‌گويد: «پس از شهادت زيد بن على عليه السلام، مردم از اطراف فرزند او پراكنده شدند و جز ده نفر كسى با وى همراه نبود.»
سلمة بن ثابت نقل مى‌كند: «پس از شهادت زيد عليه السلام به يحيى‌ گفتم:
حالا به كجا مى‌روى؟
گفت: به‌طرف نهرين. ابو صياد عبدى هم همراه او بود.
گفتم: اگر مى‌خواهى به نهرين بروى، همين كوفه بهتر است. در همين جا قيام كن تا به شهادت نايل شوى؟
گفت: مقصود من از «نهرين» دو نهر كربلا است.
گفتم: حالا كه اين قصد را دارى. پس عجله كن، تا صبح نشده هر چه زودتر از شهر بيرون برويم. يحيى‌ برخاست و ما نيز همراه او از كوفه خارج شديم. موقعى كه ديوارهاى شهر را پشت سر مى‌گذاشتيم صداى اذان به گوش مى‌رسيد. به سرعت از كوفه دور شديم. در بين راه، از مسافران و كاروان‌ها، طعام مى‌خواستيم و من نان و آذوقه را به نزد يحيى‌ مى‌بردم.
با اين وضع، تا نينوا پيش رفتيم. در آن جا، سائق (: راهنما شايد هم مقصود سعيدبن‌بيان سائق الحاج باشد) خانه‌اش را در اختيار ما گذاشت و