مقام زيد عليه السلام و يارانش در سخن امام صادق عليه السلام‌
فضيل رسّان گويد: «من در ميان ياران زيد، در جبهه مى‌جنگيدم و زيد با سخنان گرم خود، ياران را بر جهاد تشويق مى‌كرد. و من در كنارش بودم تا به شهادت رسيد. پس از اتمام جنگ، از كوفه فرار كردم و به مدينه آمدم.
نمى‌خواستم خبر شهادت زيد و ماجراى كوفه را به امام صادق عليه السلام بگويم.
خدمت امام عليه السلام رسيدم، امام بى‌درنگ، از من سراغ عمويش، زيد، را گرفت. در جواب ايشان، به گريه افتادم. امام فرمود: او را كشتند؟!
گفتم: بلى.
فرمود: به دارش زدند؟
گفتم: آرى، به خدا قسم.
امام عليه السلام به شدّت گريست و قطرات اشك بر چهره ايشان روان شد.
سپس فرمود: اى فضيل، در جنگ به عمويم كمك كردى؟
گفتم: بلى.
فرمود: چند نفر از دشمن را كشتى؟
گفتم: شش نفر.
فرمود: مثل اين‌كه در كشتن آنان نگرانى و ترديدى دارى؟
گفتم: اگر ترديدى داشتم كه آنان را نمى‌كشتم. و شنيدم كه امام فرمود:
«ا شْر كَ نِى اللَّهُ فى تِلْكَ الدِّماءِ. مَ ضى وَاللّهِ، عَمّي وَ اصْحابُهُ ال شُّه داءُ مِثْلَ ما مَ ضى عَلَيْهِ عَ لِى بن‌ا بى طالِبٍ وَ اصْحابُهُ» «١»
(يعنى: خداوند مرا در ثواب ريختن خون آنان شريك گرداند. به خدا قسم، عمويم و يارانش راه على‌بن‌ابى طالب و ياران او را