نهضت و شهادت زيد عليه السلام بر سر زبان‌ها بود و در كوفه مركز انقلاب، در شام پايگاه قدرت دشمن، در مصر محلّ تحت نفوذ حكومت اموى، در مدينه زادگاه زيد عليه السلام و حتّى در نقاط دوردست كشور وسيع اسلامى آن روز مانند، رى، خراسان و ديگر بلاد اسلامى، واكنش‌هاى تندى به همراه داشت و ملّت مسلمان شهادت پرچمدار انقلاب اسلامى و خون‌خواه امام حسين عليه السلام و فرزند امام سجّاد عليه السلام و ازدست‌دادن قهرمانى با فضيلت و فداكار همچون او را فاجعه‌اى بزرگ و ثلمه‌اى جبران‌ناپذير در عالم اسلام مى‌دانستند.
كه كوفه و مدينه بيش از همه جا از اين حادثه ناگوار منقلب و متأثّر بود.
احساسات مردم، به خصوص پس از شهادت زيد عليه السلام با جنايات حكومت اموى به اوج خود رسيده بود و هر آن انتظار مى‌رفت اين مشعل جاويد در گوشه‌اى از بلاد اسلامى آن روز شعله‌ور شود و انتقام‌جويان و مبارزان سلحشور علوى و مسلمان دست به قيامى دوباره بر ضدّ دستگاه كثيف اموى بزنند. بازماندگان اين قهرمان علوى، به خصوص فرزند رشيد زيد، يحيى، بيش از همه براى رهبرى اين قيام مورد نظر مردم بود و چنين نيز شد.
تأثّر شديد امام صادق عليه السلام در فقدان زيد عليه السلام‌
خبر شهادت زيد عليه السلام و ياران او، در مدينه اثرى عميق و ناگوار داشت و بيش از همه خاندان پيامبر عليهم السلام، به‌ويژه امام صادق عليه السلام، را از اين واقعه متأثّر ساخت. آن حضرت پس از اين ماجرا، هر گاه نام زيد عليه السلام و كوفه را مى‌شنيد، بى‌اختيار اشك مى‌ريخت و از مظالم بنى‌اميّه سخن مى‌گفت و با جملاتى رسا و جانسوز، از شخصيّت عموى قهرمان و شهيدش، زيد عليه السلام،