شب شده بود و هوا تاريك. آنان زيد عليه السلام را، كه هنوز زنده بود، به خانه يكى از يارانش، به نام حرام‌بن‌ابى‌كريمه بردند. طبيبى بر بالين او حاضر كردند. طبيب مى‌دانست كه تير كار خود را كرده است، امّا با وجود اين، مأيوسانه تصميم گرفت تير را از پيشانى او خارج سازد. «١»
زيد عليه السلام به هوش آمد و آخرين سخنان خود را گفت؛ براى يارانش مشغول دعا شد و فرمود:
«اللَّهُمَّ انَّ هؤُلاءِ يُقاتلونَ عَدُوَّكَ وَ عَدُوَّ رَسُولِكَ وَ دينِكَ الَّذِي ارْتَضَيْتَهُ لِعبادِكَ فَاجِرْهُمْ افْضَلَ مَا جَازَيْتَ احَداً مْن عِبادِكَ»
خداوندا، اينان در راه تو با دشمنانت و دشمنان پيامبرت و دينت جنگيدند. آنان را برترين پاداشى‌كه به بندگانت مى‌دهى، عطا فرما.
يحيى، فرزند گرامى زيد عليه السلام، وقتى پدر را در آن حال ديد، گفت: «پدر، تو را بشارت باد كه به زودى به ديدار رسول خدا و على مرتضى و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام خواهى شتافت.»
او چشمان مهربان خود را باز كرد و به سختى، اين جمله تاريخى را به فرزندش، يحيى، گفت: «فرزندم، درست گفتى، امّا تو با اين گروه تبه‌كار مبارزه كن. به خدا سوگند كه تو بر حقّى و آنان بر باطل. هر كسى در ركاب تو به شهادت رسد اهل بهشت است و قاتلين او در دوزخ.»
آن گاه طبيب گفت: آقا، اگر تير را از پيشانى شما خارج كنم، جان شما با آن خارج خواهد شد. زيد عليه السلام گفت: «مرگ برايم راحت‌تر از اين وضع است.»
طبيب تير را از پيشانى او كشيده و هم‌زمان با آن، جان او نيز به جانان‌