درآورند و از غارت و چپاول افراد فرصت‌طلب جلوگيرى كنند.
روز چهارشنبه تا شب، جنگ ادامه پيدا كرد و تقريباً نيروهاى انقلاب در همه جبهه‌ها موفّق شدند. در تاريكى شب، جنگ فروكش كرد و از دشمن تلفات زيادى بر جاى ماند. ابو معمر مى‌گويد: در آن روز، بيش از دو هزار تن از نيروهاى دشمن به هلاكت رسيدند. «١»
ضربات كوبنده و تلفات سنگينى بر دشمن وارد گرديد. آنان شب را به مداواى مجروحان و دفن اجساد پرداختند.
روز پنج شنبه دوم صفر، جنگ سهمگينى در انتظار شهر كوفه بود.
زيد عليه السلام در حالى كه زرهى آهنين بر تن داشت و قباى سفيدى زير آن پوشيده بود و بر سر كلاه خودى نهاده بود، شمشير در دست، ياران خود را براى ادامه جهاد مهيّا ساخت. دشمن زخم‌خورده و انتقام‌جو نيز به سازمان‌دهى نيروهايش پرداخت و ارتشى منظّم به فرمان‌دهى عباس‌بن‌سعيد مزنى، رئيس شهربانى شهر، به طرف نيروهاى انقلاب، كه در محله دارالرزق سنگر گرفته بودند، يورش آوردند.
دو نيرو به شدّت درگير شدند. يوسف‌بن‌عمر، استاندار كوفه، مرتّب نيروهاى كمكى به ميدان مى‌فرستاد و لحظه به لحظه شعله‌هاى جنگ بيش‌تر زبانه مى‌كشيد. در اين روز، نصربن‌خزيمه، فرمانده لايق و افسر شجاع زيد عليه السلام، به شهادت رسيد. شهادت او ضربه‌اى سخت براى ياران او بود. با وجود اين، زيدبن‌على عليه السلام همچون طوفانى سهمگين، ارتش دشمن را در هم مى‌نورديد و با ياران اندك خود، چنان مردانه مى‌جنگيد كه تاريخ كم‌تر نظير آن را به ياد دارد.