پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٤١

امر به معروف و نهى از منكر
از جمله فرايض مهمّ اسلامى و پراهميّت‌ترين احكام قرآن «امر به معروف» و «نهى از منكر» است. آيات متعدّدى از قرآن براى اصلاح جامعه و ريشه‌كردن فساد، ما را به امر به معروف و نهى از منكر دعوت مى‌كند. جهاد و قيام عليه جنايت‌كاران و مفسدان روى زمين مرتبه‌اى از امر به معروف و نهى از منكر است. بنا بر دستور اسلام، امر به معروف و نهى از منكر پس از طى مراحل و مراتب مسالمت‌آميز و عدم تأثير آن، بايد با قدرت اجرا شود و اين همان جهاد و قيام است.
زيدبن‌على عليه السلام، كه خود شخصيّتى فوق‌العاده و عالم به تمام شرايط و خصوصيّات امر به معروف و نهى از منكر بود، وظيفه خود ديد كه همانند جدّش، امام حسين عليه السلام، در مقابل دستگاه جنايت‌كار بنى‌اميّه بايستد و به همان دليلى كه حضرت ابى‌عبدالله الحسين عليه السلام قيام كرد، وى نيز قيام كند.
در واقع، مى‌توان گفت، اگر كسى قيام خونين عاشورا به رهبرى حسين‌بن‌على عليه السلام و يارانش را خوب بررسى كند و فلسفه آن را به دست آورد، به آسانى مى‌تواند بگويد قيام زيدبن‌على عليه السلام پيروى از نهضت مقدّس حسين عليه السلام بوده است.
وجه تشابه بسيارى بين اين دو نهضت (نهضت عاشورا و نهضت زيدبن‌على عليه السلام) به چشم مى‌خورد؛ همان‌گونه كه امام حسين عليه السلام فلسفه نهضت خود را امر به معروف و نهى از منكر بيان مى‌كرد و مى‌فرمود:
«... ا نّم ا خَرَجتُ لِطَلَبِ الاصْلاحِ فى امَّةِ جَدّي مح مّد صلى الله عليه و آله اريدُ ان آمُرَ با لم عْروفِ و ا نه ى‌ عَنِ ا لم نْكَرِ ...» «١»