مردى به نام «خالد» مى‌گويد:
در محضر امام چهارم عليه السلام نشسته بوديم، امام فرزندش، زيد، را صدا زد اين كودك با شتاب به‌سوى پدر مى‌آمد كه ناگاه به زمين خورد و صورتش آسيب ديد و خون از آن جارى شد. امام بى‌درنگ، او را از زمين بلند كرد و در حالى كه خون را از رويش پاك مى‌كرد، با دل‌سوزى، فرمود: عزيزم، تو را در پناه خدا قرار مى‌دهم از اين كه تو همان زيدى باشى كه در كناسه كوفه به دار آويخته مى‌شود. «١»
يونس‌بن‌جناب نقل مى‌كند:
خدمت امام باقر عليه السلام به مكتب مى‌رفتيم. روزى امام، زيد را طلبيد و به او بسيار ابراز محبت نمود و گرم گرفت و آن گاه وى را در آغوش خود فشرد و با حالتى آميخته با اندوه و تأثر، فرمود: برادر عزيز، تو را در پناه خدا قرار مى‌دهم از اين كه همان شخصى باشى كه در كناسه كوفه به دار آويخته مى‌شود. «٢»
امام پنجم در تكريم زيد عليه السلام فرمودند:
«هذا سيّدُ اهلِ بيته والطالِبُ بِاوتارهِم.» «٣»
اين بزرگ خاندان خويش است و به خون‌خواهى آنان برخواهد خواست.