رها خواهم كرد. به خدا، تا با من بيعت نكنند، دست از سر آنان برنخواهم داشت. ابو عبداللّه جواب داد، به خداى كعبه، اگر كم‌ترين آسيبى به آنان برسانى، درسى به تو خواهيم داد كه فراموش نكنى.
محمّد حنفيّه به ياران خود پيغام داد كه دست به جنگ نزنند و مكّه را ترك گويند و خود و بنى هاشم و جمعى از شيعيان، كه حدود چهار هزار نفر مى‌شدند، به شعب على- درّه‌اى در اطراف مكّه كوچ كردند. مختار اموال فراوانى براى محمّد فرستاد و او اموال را بين بنى‌هاشم تقسيم كرد. «١»
و اين فراز درخشان از زندگى قهرمان ثار، مختار، نيز حاكى از اخلاص، شجاعت و تدبير اين مرد فداكار و حامى اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام است.
جنگ مصعب و مختار
همان‌گونه كه قبلًا يادآور شديم، تعداد زيادى از اشراف كوفه و سران عراق، كه بيش‌ترشان در ماجراى كربلا دست داشتند، با پيروزى انقلاب مختار از كوفه گريختند و به بصره نزد مصعب‌بن‌زبير، برادر عبدالله‌بن‌زبير- كه از طرف او فرماندار بصره شده بود- پناهنده شدند. آنان مصعب را به قيام و جنگ بر ضدّ مختار تحريك مى‌كردند.
پس از رودررويى مختار و عبدالله زبير، زمينه جنگ بين آنان فراهم شد. محمّدبن‌اشعث، كه از سران منافق كوفه بود و در ماجراى كربلا نقش مهمىّ داشت، و نيز شبث بن ربعى از جمله سرانى بودند كه مصعب را به جنگ با مختار ترغيب مى‌كردند.
دينورى تعداد فراريان كوفه به بصره را قريب ده هزار نفر ذكر كرده‌