جمعى از بنى هاشم را دستگير كردند و در نقب زمزم زندانى نمود. جلوى در ورودى آن را هم هيزم ريخت و ضرب‌الاجل معيّن كرد كه اگر تا فلان تاريخ بيعت نكنند، آنان را زنده زنده خواهد سوزاند. محمّد حنفيّه به ابن‌زبير پيغام داد كه: «خيلى مغرور شده‌اى كه اين‌گونه تهديد مى‌كنى.» «١»
ابن ابى الحديد در شرح نهج‌البلاغه مى‌نويسد: «عبدالله زبير، محمّد حنفيّه و عبداللّه‌بن عباس با هفده نفر از سران بنى هاشم، از جمله حسن مثنّى، فرزند امام مجتبى، همه را در غارى به نام شعب عارم زندانى كرد و جلوى غار را هيزم ريخت و تهديد كرد كه اگر بيعت نكنند غار و افراد درون آن را به آتش خواهد كشيد. محمد وقتى تهديد را جدّى ديد، پيك محرمانه‌اى به‌سوى كوفه فرستاد و از مختار استمداد كرد.
مختار به محض اطّلاع از قضيّه، در كوفه بر منبر رفت و ماجرا را براى مردم بيان كرد و اعلام نمود: «ابو اسحاق (كنيه مختار) نباشم، اگر آنان را يارى ندهم و فوج فوج نيرو به كمك آنان گسيل ندارم تا فرزندان كاهليه ابن‌زبير را به روز سياه بنشانند.» «٢»
مختار چند گروه از يارانش به استعداد ٧٥٠ چريك جنگى در شش گردان، به‌سوى حجاز گسيل داشت و به آنان گفت: «برويد، باز هم نيروهايى را به كمك شما خواهم فرستاد.» سپس دو گردان ديگر را به يارى آنان اعزام داشت «٣» اين گروه را «خشبيّه» مى‌گفتند.
يكى از القابى كه مورّخان براى مختار و ياران او ثبت كرده‌اند «خشبيّه» است‌