مانع اين حركت، خطر حمله از جناح شرقى- يعنى نيروهاى عبداللّه‌بن‌زبير بود كه در بصره قدرت داشتند و فراريان كوفه نيز آنان را به قيام بر ضدّ مختار تحريك مى‌كردند.
مختار مى‌دانست كه در يك زمان نمى‌تواند در دو جبهه قوى وارد عمل شود. بنابراين، سعى كرد ابتدا با ابن‌زبير از در مصالحه درآيد تا بتواند با خيال راحت به جنگ حكومت شام برود، سپس با ابن‌زبير تكليفش را روشن كند.
براساس اين سياست، مختار نامه‌اى به ابن‌زبير نوشت و از روى خيرخواهى، به او پيشنهاد همكارى داد. امّا به تعبير طبرى، اين‌ها يك نوع سياست بود «١» و مختار، ارتباط پنهانى خود با ابن‌زبير را از مردم مخفى مى‌كرد.
هنگامى كه نامه به ابن‌زبير رسيد، با ترديد و مكر و خدعه وارد عمل شد و فردى به نام عمربن‌عبدالرحمن را با سى يا چهل هزار درهم به سمت عراق اعزام كرد و به او گفت: «به كوفه برو. از طرف من به‌عنوان استاندار عراق انتخاب شده‌اى.»
آن مرد گفت: چگونه ممكن است؟ مختار در آن جا حكومت مى‌كند.
ابن‌زبير گفت: مختار نامه نوشته و مطيع امر ما است، او حكومت را تحويل تو مى‌دهد.
آن مرد حركت كرد. خبر به مختار رسيد. او هم يكى از يارانش به نام زائده‌بن‌قدام را با پانصد مرد مسلّح و هفتاد هزار درهم پول به سوى مأمور ابن‌زبير فرستاد تا در بين راه به او رسيد. مختار به مأمور خود گفته بود:
وقتى با فرستاده ابن‌زبير ملاقات كردى، پول را به او بده و از او دعوت به همكارى كن. اگر نپذيرفت، او را تهديد كن تا برگردد.