از كسب اطّلاعات لازم از نيروهاى دشمن، آماده نبردى بزرگ و كارزارى خونين شد. ابن‌زياد نيز لشكر خود را منظم و آماده نمود و خود فرمان‌دهى كل را برعهده گرفت، شرحبيل‌بن‌ذى‌الكلاع را، كه از جانيان فاجعه عاشورا بود به فرمان‌دهى سواره نظام، حصين‌بن‌نمير، از جنايتكاران جنگى كربلا را به فرمان‌دهى جناح راست لشكر و عميربن‌حباب را- كه مخفيانه با ابراهيم ملاقات كرده و قول همكارى داده بود و از ابن‌زياد دل خوشى نداشت- در ميسره لشكر گماشت. دو لشكر در مقابل هم قرار گرفتند، در حالى كه از نظر جمعيّت، لشكر ابن‌زياد بالغ بر هشتادهزار و لشكر ابراهيم قريب سى‌هزار نفر بود.
سخنان ابراهيم اشتر در ميدان نبرد
لشكر حق آماده نبرد شد. هوا كاملًا روشن بود. ابراهيم در حالى كه غرق در سلاح بود، از لشكريان خدا و منتقمان خون حسين سان ديد و آنان را آماده نبرد كرد. او در حالى كه بر اسبى قوى هيكل سوار بود، جلوى لشكر ايستاد و چنين گفت:
«اى ياران دين ما و پيروان حق و ارتش خدا، اكنون عبيداللّه‌بن‌زياد، پسر مرجانه، قاتل حسين‌بن‌على و فرزند فاطمه- دختر پيامبر خدا- در مقابل شما است. او همان كسى است كه حسين را محاصره كرد و بين او و يارانش و بين آب فرات حايل شد و نگذاشت آنان آب بنوشند و مانع گرديد از اين كه كار به جنگ نكشد و مانع شد كه او به سرزمين ديگر برود. او حسين و جوانان و يارانش را مظلومانه به شهادت رساند. به خدا، فرعون با بزرگان بنى‌اسرائيل چنين نكرد كه پسر مرجانه با اهل‌بيت پيامبر كرد؛ اهل بيتى كه خداوند آنان را از هر پليدى دور داشته و پاك و