همانند شعله‌هاى آتش دل‌ها را گرم مى‌كرد و چون آيه‌هاى جهاد و شهادت، دل را به تپش مى‌افكند. چهره پر چين و چروك امير با محاسنى سفيد و چشمان پرفروغى كه هميشه حالتى گريان داشت و حاكى از اشك‌هاى گرم قهرمان انتقام در سوگ شهيدان بود و دست‌هاى پرحرارت او كه بر دوش ابراهيم نهاده بود، از قدرت تصميم و اراده محكم و ايمان به خدا و بشارت‌هاى اميرالمؤمنين حكايت داشت و او را در عزم خود راسخ‌تر مى‌كرد. ارتش انقلاب با فرمانده‌اى اين چنين به‌سوى دشمن حركت نمود.
ارتش ابراهيم به‌سوى منطقه موصل، كه ارتش شام به فرماندهى ابن‌زياد در آن جا مستقر بود، به سرعت پيش مى‌رفت. آنان در مسير خود، وارد شهر مدائن شدند و سه روز در آن جا به استراحت و تجديد قوا پرداختند. سپس به سوى تكريت و پس از اندكى استراحت و جمع‌آورى خراج تكريت و تقسيم آن بين رزمندگان، به سوى موصل حركت كردند. در بين راه، نامه‌اى از مختار به ابراهيم رسيد كه به او دستور مى‌داد هر چه سريع‌تر به‌سوى دشمن حركت كند و درنگ ننمايد. «١» ابراهيم طبق فرمان، نيروها را به سرعت پيش برد و در چهار فرسخى موصل، نزديكى شهر خازر، به نيروهاى دشمن رسيدند. «٢»
دو ارتش در مقابل هم قرار گرفتند. ابراهيم طبق فرمان مختار، مأمور بود بى‌درنگ به دشمن يورش برد. لشكر خود را منظّم كرد و ميمنه و ميسره لشكر و فرماندهان آن را معيّن نمود؛ على‌بن‌مالك، يكى از فرماندهان شجاع، را به فرمان‌دهى ميمنه و عبداللّه‌بن‌ورقاء، از شجاعان عراق، را در ميسره لشكر گماشت. قلب لشكر و فرمان‌دهى كل را نيز خود به‌عهده گرفت و پس‌