قواى حكومت شام، قرار داشت كه پس از يزيد باز هم در همان سمت در شام به‌سر مى‌برد و همه كاره بود. تعدادى از فرماندهان و سران قبايل شام هم، كه در حادثه كربلا شركت داشتند، در كنار او بودند.
اين بار ابن‌زياد به فرمان عبدالملك مروان، كه تازه قدرت را به‌دست گرفته بود، با لشكرى به استعداد هشتادهزار مرد جنگى، به مرزهاى عراق نفوذ پيدا كرده بود. ارتش ابن‌زياد در حوالى نهر خازر و منطقه موصل در شمال غربى عراق مستقر شده و در تدارك حمله به كوفه و شكست انقلاب مختار بود. «١»
گرچه خيال مختار از جبهه شرقى و منطقه بصره، كه مصعب‌بن‌زبير، برادر عبدالله‌زبير، بر آن حكومت مى‌كرد، راحت نبود و تعدادى از عاملان فاجعه عاشورا و سران ضدّ انقلاب به مصعب پناهنده شده بودند و هر آن احتمال لشكركشى مصعب براى گرفتن كوفه داده مى‌شد، امّا مختار صلاح آن ديد كه پيش از هر كار، به لشكر ابن‌زياد بپردازد.
اعزام ابراهيم اشتر
طبرى مى‌نويسد: در بيست و چهارم يا بيست و دوم ذى‌الحجه اين سال (سال ٦٦ ه. ق.) مختارّ ابراهيم اشتر را با ارتشى نيرومند براى مقابله با لشكر شام به‌سوى مرزهاى آن گسيل‌داشت. «٢»
علّامه ابن نما گويد: در اين مرحله، مهم‌ترين فكر مختار، ابن‌زياد و