پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٩٤

شديم. من مختار را براى رفع خستگى و خوردن شربت به منزل دعوت كردم، امّا او گفت: من روزه‌ام؛ روزه شكر.» «١»
هشت- مرّةبن منقذ؛
او از طايفه قيس و مردى جسور بود. در واقعه كربلا، او حضرت على اكبر عليه السلام، فرزند عزيز امام حسين عليه السلام، را به شهادت رسانده بود. مرّه در محاصره نيروهاى ابن كامل، ساعتى مقاومت كرد و دست راستش قطع شد، «٢» ولى با همان وضع، موفّق شد كه حلقه محاصره را بشكند و فرار كند. او به بصره نزد مصعب بن زبير رفت.
نه- زيدبن‌رقاد؛
او از تك‌تيراندازان لشكر عمر سعد بود كه در روز عاشورا، تيرى به طرف عبدالله، فرزند امام حسن عليه السلام، افكند. آن تير دست او را به پيشانيش دوخت. تيرى ديگر نيز به قلب او افكند و او را به شهادت رساند. زيد پس از كمى مقاومت، به‌وسيله افراد عبدالله شاكرى، يكى از فرماندهان لشكر مختار، تيرباران شد و سپس او را به آتش سوختند. «٣»
ده- عمروبن‌حجّاج زيدى؛
از سران كوفه و از كسانى بود كه نامه دعوت براى امام حسين عليه السلام فرستاد. وى با پانصد نفر، مأمور بستن آب بر روى امام و اهل بيت عليهم السلام او بود. او پس از شكست شورشيان كوفه، از ترس به‌سوى شراف و واقصه فرار كرد و ديگر اثرى از او مشاهده نشد. «٤»
يازده- عبدالله دبّاس؛
قاتل محمد، فرزند عمار ياسر، بود. او دستگير و سپس كشته شد، امّا پيش از آن، سه نفر از حاميان را به مختار معرفى كرد: عبدالله‌بن‌اسيد، مالك‌نُمير، حمل‌بن‌مالك.