مدينه رفتم و خدمت امام سجاد عليه السلام شرفياب شدم. امام از من پرسيد: اى منهال، از حرمله چه خبر؟ گفتم: هنگامى كه از كوفه خارج شدم، زنده بود. امام هر دو دستش را به دعا بلند كرد و چنين فرمود:
«اللَّهُمَّ اذِقْهُ حَرَّ ا لْح ديدِ. اللَّهُمَّ اذِقْهُ حَرَّ ا لْح ديدِ. اللَّهُمَّ اذِقْهُ حَرَّ النَّارِ.»
خدايا، سوزش شمشير را به او بچشان. خدايا، سوزش شمشير را به او بچشان. خدايا، سوزش آتش را به او بچشان.
از نفرين امام سجاد عليه السلام، كه مظهر عفو و گذشت از خطاكاران بود، معلوم مى‌شود كه حرمله چه قدر دل اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام را به درد آورده است.
ابو مخنف از امام باقر عليه السلام نقل مى‌كند: «هنگامى كه على اصغر در آغوش پدر هدف تير حرمله واقع شد، امام حسين عليه السلام آنان را نفرين كرد و فرمود:
«وَ انْتَقِمْ لَنا مِنْ هؤُلاءِ الظَّا لِمين»
خدايا، انتقام ما را از اين ستمگران بستان. «١»
منهال گفت: «پس از زيارت مدينه، عازم كوفه شدم. وقتى به كوفه رسيدم، مختار به قلع و قمع عاملان حادثه كربلا مشغول بود. من با مختار رفاقت قديمى داشتم. چند روزى در خانه براى ديد و بازديد نشستم.
سپس بر مر
پيامدهاى عاشورا ٢٠٣ آغاز نبرد ..... ص : ٢٠٣
كب سوار شدم و به قصد ديدار مختار از خانه خارج شدم.
وقتى چشم مختار به من افتاد، گفت: هان منهال، كجا بودى تا حالا به ديدن ما نيامدى و در قيام با ما همراه نبودى؟
گفتم: امير، من به سفر حج رفته بودم.
با هم مشغول صحبت شديم تا به محله كناسه رسيديم. مختار در آن‌