كرد و طى يك شبانه روز به كوفه رسيد.
شب ابراهيم به نزديكى شهر رسيد. آن شب را براى رفع خستگى به نيروهايش استراحت داد، در حالى كه همه در حال آماده باش بودند.
صبح روز بعد، نماز را در منطقه سوراء خواندند وبى‌درنگ، حركت كردند و بعد از ظهر، نماز ظهر و عصر را در حوالى دروازه كوفه در محلى به‌نام باب‌الجسر گزاردند. نزديك غروب ارتش انقلاب وارد شهر شد.
شب را در آماده‌باش بودند، صبح به مسجد آمدند و مختار براى لشكريانش و مردم سخن‌رانى كرد. «١»
با ورود ارتش ابراهيم، نقشه ضدّ انقلاب، نقش بر آب شد و شبث‌بن‌ربعى، فرمانده نيروهاى دشمن، پيامى مزوّرانه و خام‌كننده براى مختار فرستاد: «نه، ما سر جنگ نداريم. به ما اعتماد كن. ما عشيره و قبيله و بازوى توايم.» اين پيام يك فريب و نيرنگ بيش نبود و مختار متوجّه اين نقشه شد. بنابراين، كم‌ترين ترتيب اثرى به اين پيام- به اصطلاح- صلح‌جويانه شبث نداد.
در اين وضع، بين شورشيان اختلاف افتاد و حتّى بر سر امامت جماعت نيروهايشان درگيرى ايجاد شد. «٢»
شورشيان در مراكز مهمّ كوفه، سنگربندى كرده و موضع گرفته بودند.
مختار لشكر خود را به دو قسمت كرد؛ يك قسمت تحت فرمان‌دهى ابراهيم اشتر و قسمت ديگر تحت امر خود مختار قرار گرفتند. هر كدام نيز نيروهاى خود را به چند گردان تقسيم كردند.