استاندار كوفه با تشكيل يك جلسه اضطرارى و تأكيد بر حكومت نظامى وارد عمل شد و عمّال حكومت ابن‌زبير، كه عمدتاً از قتله كربلا بودند، با نيروهاى تحت امر خود، در مقابل نيروهاى مختار و ابراهيم موضع گرفتند. شهر كوفه چهره يك شهر جنگى به خود گرفت و اين بار در تب خون‌خواهى امام‌حسين عليه السلام مى‌سوخت و فرياد «يا لثارات الحسين» در شهر جوش و خروش افكند.
نيروهايى كه با مختار بيعت كرده بودند، فوج فوج وارد كوفه مى‌شدند:
ابوعثمان شهدى، از سران قبايل اطراف كوفه، با شعار «يا لثارات الحسين» وارد شهر شد، نيروهاى مثنّى‌بن‌مخربه نيز پس از درگيرى با نيروهاى ابن‌زبير در بصره و شكستن محاصره شهر، به كوفه آمدند.
بيش‌تر ساكنان عراق را ايرانيان تشكيل مى‌دادند و جمعيّتى عظيم بودند كه به آنان «جند الحمراء» يا «لشكر سرخ» مى‌گفتند؛ زيرا نسبت به اعراب سيه چهره، گونه‌هايى سرخ و سفيد داشتند و يا لباس سرخ مى‌پوشيدند.
عمده لشكر مختار را نيز ايرانيان يا «جند الحمراء» تشكيل مى‌دادند. «١» اينان به دليل عدالت گسترى حكومت حضرت على عليه السلام از طرفداران سرسخت خاندان پيامبر و فرزندان حضرت على عليه السلام به شمار مى‌آمدند.
ارتش انقلاب در روز چهارشنبه چهاردهم ربيع الاول عملًا وارد كارزار شد.
علّامه اديب، جعفر بن نما، در اين زمينه شعرى حماسى دارد كه مى‌گويد:
«وَ لَمّا دَعَاالُمخْتارُ لِلثَّارِ أَقْبَلَتْ كَتائِبُ مِنْ اشْياعِ آلِ مُحَمَّدٍ