ابراهيم، آنان از راه اصلى شهر- يعنى: باب الفيل- كه در تصرّف عمّال حكومت ابن‌زبير بود، عبور كردند. رئيس نظاميان شهر، اياس بن مضارب، با جمعى نيروى مسلّح جلوى ابراهيم را سد كردند. ابراهيم بر آنان نهيب زد كه كنار روند. امّا آنان مقاومت كردند و ابراهيم با نيزه‌اى فرمانده نيروهاى دشمن را از پاى در آورد. نيروهاى دشمن متوارى شدند. ابراهيم و يارانش به نزد مختار آمدند و سر بريده اياس بن مضارب را به عنوان نخستين هديه پيروزى جلوى مختار نهادند.
مختار اين ماجرا را به فال نيك گرفت و گفت: «خوش خبرباشى ابراهيم؛ خداى مژده خيرت دهد! اين را به فال نيك مى‌گيرم. ان شاء الله، اين آغاز فتح است».
ابراهيم ومختار و سران شيعه تصميم گرفتند همان شب مراكز حساس كوفه را تسخير كنند وعمال ابن‌زبير را از شهر بيرون برانند. در آن شب، به فرمان مختار، مشعل‌هاى آتش بر افروخته شد و بر مراكز حساس شهر نصب گرديد.
شعار ياران مختار، شهر كوفه را گرفت: «يا منصورُ امِت» (يعنى: اى پيروز، بميران) و با شعار «يا لثارات الحسين» چهره كوفه منقلب گرديد. «١»
شعار «يا منصور امت» شعار ياران پيامبر صلى الله عليه و آله در جنگ بدر بود. «٢» ودر قيام زيدبن‌على بن‌الحسين عليه السلام نيز همين شعار داده شد. «٣»
شعار «يا لثارات الحسين» براى نخستين بار توسط توّابين اعلام شد.